حضرت مهدی (ع) در بیانات حضرت زهرا (س)

نوید حضور و ظهور تک سوار دادگستر هستی، حضرت مهدی (عج) پیش از میلاد آن حضرت از سوی زهرای مرضیه (س) با سخنان گوناگون داده شده است که معروفترین این سخنان حدیث گوهر باری به نام «خبر لوح» است.
آبشار سرشار این شناخت و معرفت در «صحیفه فاطمه (س)» تجلی یافته است؛ مجموعه مطالب و احادیثی که از اسرار الهی محسوب میشود و فقط در اختیار اهل بیت ـ علیهم السلام ـ، از امام علی (ع) تا امام مهدی (عج) قرار داشته است.
در این میان برخی از اصحاب والا قدر که از آشنایان با معارف ناب محمدی (ص) و شیفتگان خاندان نبوی بودهاند، آگاهیهای آسمانی را نصیب خود ساختهاند که از آن میان به جابر بن عبدالله انصاری میتوان اشاره کرد.
او نقل میکند که روزی در محضر زهرای اطهر (س) بودم که صحیفهای نورانی دیدم. سوال کردم این چه نوشتاری است، فرمود:
«هذا لوح اهداهُ الله الی رسول الله (ص) فیه اسم ابی و اسم بعلی و اسم اِبْنَیّ و اسماء الاوصیاء من ولدی فاعطا فیه لیَسُرّنی»؛
این کتابی است که خدا آن را به پیامبر هدیه فرمود. در این نوشتار نام پدرم و شوهرم و اسم دو فرزندم و امامانی که همه از فرزندان من هستند، وجود دارد. رسول خدا آن را به من عطا کرد تا مرا مسرور و شادمان سازد.
گفتم: در این کتاب دوازده نام ثبت شده است، آنها اسامی چه کسانی است؟
فاطمه (س) فرمود:
«هذه اسماء الاوصیاء اوّلهم ابن عمّی واحد عشر من ولدی و آخر هم القائم»(۱)؛
این نامهای جانشینان -پیامبر- است، اول آنها علی (ع) پسر عموی من و یازده فرزندان او که همه از نسل من هستند و آخرین آنها، حضرت قائم (ع) است.
در برخی از اخبار و روایات، پس از بیان ماجرای «خبر لوح» به نسخه برداری جابر اشاره کرده و از تطبیق آن چه جابر در دست دارد با لوحی که امام محمد باقر (ع) نزد خود دارد سخن گفته شده است. سپس به این عبارت صراحت دارد که در لوح از قول خداوند تبارک و تعالی نوشته شده است:
«… با فرزند او (امام حسن عسکری (ع))، «م ح م د» که رحمت است برای جهانیان، سعادت را به اوج میرسانم.» کمال موسی، شوکت عیسی، شکیبایی ایوب با اوست. در زمان (غیبتِ) او دوستان من خوار و زبون میشوند و سرهای آنها همچون سرهای ترک و دیلم به پیش این و آن به رسم هدیه فرستاده میشود، کشته میشوند، سوزانیده میشوند و همواره در ترس و وحشت و اضطراب به سر میبرند. زمین با خونشان رنگین گردد، زنانشان در سوگ آنها گریان و نالان شوند، آنها دوستان حقیقی من هستند که به وسیله آنها فتنههای تیره و تار را دفع کنم و به وسیله آنان اضطرابها و تشویشها را برطرف سازم و گرفتاریها را رفع نمایم و بندها را فروگشایم. بر آنها باد صلوات و درود و رحمت از پروردگارشان و آنهایند هدایت یافتگان.»(۲)
یـا رب کـه کارها همه گردد به کام ما نور حضور خـویش فروزد امام ما
مـا بـاده مـحـبّت او نـوش کـردهایـم ای بـیخـبر ز لذّت شرب مدام ما
هرگز نمیرد آن که از این باده زنده شد ثبت است بـر جریده عالم دوام ما
ای بـاد اگر بـه کـوی امام زمان رسی زینهار عرضه دار به پیشش پیام ما
گو هـمتی بـدار کـه مـخمور فُـرقتیم شاید برآید از میوصل تو کام ما(۳)
محمود بن لبید میگوید پس از رحلت رسول خدا (ص)، فاطمه را در کنار قبر حضرت حمزه، در احد در حال عزاداری وگریه مشاهده کردم، فرصت را غنیمت شمردم، به محضر او رفتم و پرسیدم:
آیا برای امامت علی (ع) از سخنان رسول اکرم (ص) میتوان دلیلی آورد؟
آن حضرت سخن خود را با این عبارت شروع کرد:
«و اعجباه انسیتم یوم غدیر خم؟»؛
شگفتا! آیا حادثه عظیم غدیرخم را فراموش کردهاید؟!
سپس سخن جامع و کامل پیامبر (ص) را درباره حضرت علی (ع) بیان فرمود. آنگاه با پرسش دیگر من، این عبارات زرّین و مهر آفرین را بیان نمود:
«قسم به خدا اگر حق را به اهلش واگذار میکردند و از عترت رسول خدا اطاعت مینمودند، دو نفر هم با یکدیگر اختلاف نمیکردند و امامت همان گونه که رسول خدا معرفی فرمود از علی (ع) تا حضرت قائم (عج) فرزند نهم امام حسین (ع) پشت به پشت و نسل به نسل تداوم مییافت.»(۴)
شناخت دیرینه زهرای مرضیه (س) نسبت به فرزند عزیز خود و آینده عالمگیر او وسعتی بسیار دارد به گونهای که روایاتی نیز از سوی راویان اهل سنت در این باره به چشم میخورد که از آن میان میتوان به این حدیث اشاره کرد که رسول اکرم (ص) به دخت دلبند خود فرمود:
«ای فاطمه! سوگند به خداوندی که مرا به حق برانگیخت، مهدی این امت از این دو (حسن و حسین) است، چون دنیا پر از هرج و مرج شد، فتنهها همه جا را فرا گرفت، راهها ناامن گردید، گروهیبرگروهی شبیخون زدند، بزرگان بر زیردستان ترحم نکردند، کوچکها احترام بزرگان را رعایت نکردند خداوند در چنین زمانی کسی را میفرستد که قلعههای ضلالت را فتح میکند و دلهای بسته را میگشاید و دین را در آخرالزّمان به پا میدارد چنانکه من در اول زمان به پا داشتم. زمین را پر از عدل و داد کند، چنان که پر از ستم شده باشد.»(۵)
روشنای بینش فاطمی (س) درباره امید آفرینش و فریاد رس هستی در سرای سیره و سخن فرزندان آن پاکبانو نیز به خوبی مشاهده میشود، به گونهای که امام مجتبی (ع) با عبارت «خوشا به سعادت کسی که روزگار او را درک کند»، آینه اندیشه خود را نسبت به عظمت مهدی موعود (ع) نمایان میسازد و میفرماید:
«خیرها همه در آن زمان است، زیرا قائم ما قیام میکند و تمامی تلخیها و سختیها را از بین میبرد. در زمان او درندگان با یکدگیر سازش میکنند، زمین گیاهان خود را خارج میکند، آسمان برکاتش را نازل میکند، گنجهای نهفته در زمین برای او ظاهر میشوند، بین شرق و غرب عالم، تحت سلطه و سیطره او در میآید، خوشا به سعادت کسی که روزگار او را درک کند و اوامر و سخنان وی را گوش دهد.»(۶)
و سر سلسله شهیدان همیه جاوید جهان، امام حسین (ع) طلوعی زرّین و بنیادین از آسمان باور خویش نسبت به پور نهمین خود بقیهُ الله، پدیدار میکند و با بیکران ارادت و عشق خود میفرماید:
«لَوْ اَدْرَکْتُهُ لُخَدَمتهُ اَیّامُ حَیاتی…(۷)»؛
اگر زمان او را درک کنم همه عمر به خدمتگزاری وی مشغول میشوم… کسی که در زمان غیبت بر آزار و انکاردشمنان، صبر کند، همانند فردی است که در محضر رسول خدا (ص) جهاد میکند!!
این شناخت روشنگر در توفان بلاهای طاقت سوز در سرزمین سرخ هستی، کربلا، نسیم آرامشی چشمگیرگردید بدانگونه که امام محمد باقر (ع) میفرماید:
جدّ عزیزم حسین (ع) ـ در آن هنگامه رنج و مصیبت ـ رو به یاران کرد و فرمود:
بهشت بر شما مژده باد، سوگند به خدا پس از ماجرای ما ـ در عاشورای خونین ـ و بعد از مدتی خداوند، ما و شما را زنده میکند و به صحنه میآورد تا قائم ما ظهور کند او از ستمگران انتقام میکشد و من و شما زنجیرها، بندها و انواع عذابهایی که ستمگران را به وسیله آنها عذاب میکنند، میبینیم.
شخصی از امام پرسید: قائم شما کیست؟
حضرت فرمود:
«هفتمین فرزند پسرم محمد باقر (ع) است و او «حجه» بن الحسن بن علی بن محمد بن علی بن موسی بن جعفر بن علی پسرم خواهد بود. کسی که دوران طولانی غایب میشود، سپس آشکار شده و جهان را که پر از ظلم و جور گردیده، لبریز از عدل و داد میکند.»(۸)
آری؛
دانـی کـه چیست دولت روی امام دیدن در کوی او گدایی، بر خسروی گزیدن
گاهی بـه حـضرت او، راز نـهفته گـفتن گـاه از لب شریفش، اسرار دل شنیدن
گـاهی جـهاد کـردن، بـا دشمنان مـلت سـرهای نـاکسان را در مقدمش بریدن
مهرش به دل نهفتن، رازش به کس نگفتن تا بعد از آن به نقشی در دستخودگزیدن(۹)
——————————————————————————–
(۱) . اصول کافی، ج ۱، ص ۵۳۷؛ کتاب عوالم، ج ۱۱، ص ۶۱۵؛ امالی صدوق، ص ۱۸۲؛ تفسیر البرهان، ج ۲، ص ۱۲۳٫
(۲) . احتجاج طبرسی، ص ۶۷؛ الزام الناصب، ج ۱، ص ۲۱۳؛ بحار الانوار، ج ۳۶، ص ۱۹۵؛ غیبت طوسی، ص ۹۳٫
(۳) . شوق مهدی (ع) (مجموعه اشعار فقیه والا گوهر ملا محسن فیض کاشانی (ره) درباره حضرت مهدی (ع))، ص ۸۳٫
(۴) . احقاق الحق، ج ۲۱، ص ۲۶ و ۲۷؛ کوکب الدرّی، ج ۱، ص ۲۳۵؛ عوالم المعارف، ج ۱۱، ص ۲۲۸٫
(۵) . ذخائر العقبی، ص ۱۳۶٫
(۶) . یوم الخلاص، ص ۳۷۴؛ بشاره الاسلام، ص ۸۱٫
(۷) . عقدر الدرر، ص ۱۶۰؛ کمال الدین، ص ۳۱۷٫
(۸) . مقتل الحسین مقرم، ص ۲۵۸٫
(۹) . شوق مهدی (ع)، ص ۴۹٫
برگرفته از کتاب الگوی ناب در نگاه دخت آفتاب نوشته آقای احمد لقمانی

روبات عترت

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *