حمله به خانه حضرت زهرا (س) – ۳

حمله به خانه حضرت زهرا (س) – ۳

پس این شبهه که امروزه مطرح مى کنند که خانه هاى زمان پیامبر در نداشته است که عمر دِر خانه حضرت زهرا(س) را آتش بزند صحیح نیست. با توجه به آنچه از کتاب هاى معتبر مکتب خلفا نقل شد و بنا به اعتراف خود خلفا، از جمله عمر و ابوبکر، آنها در خانه حضرت زهرا(س) را آتش زدند و به زور وارد آن شدند. به دو دلیل ما در این جا اشاره مى کنیم:
۱) ابوبکر در بستر مرگ گفت:
أمّا اَنّى لا آسَى عَلى شَی ءٍ مِنَ الدُّنیا اِلاعَلی ثلاثٍ فَعلتُهُنَّ وَددِت اَنّی ترکتُهُنَّ. . .۱ فأمَّا الثلاثُ اللّاتى وَدِدْتُ اَنّى تَرَکتُهُنَّ فَوَدِدْت اَنّى لَمْ اَکشِفْ بَیتَ فاطِمَهَ عَن شی ءٍ وَ اِنْ کانوُا قَدْ غَلَّقُوهُ عَلَىَّ الْحَربَ. . .۲ من بر هیچ چیز دنیا متأثر و اندوهناک نیستم مگر به سه کار که کرده ام و اى کاش که آن کارها را نکرده بودم. . . اى کاش هرگز در خانه فاطمه را نگشوده بودم، گر چه براى جنگ و ستیز با من آن را بسته بودند. یعقوبى سخن ابوبکر را در این باره، در تاریخ خود، چنین آورده است: اى کاش من [درِ] خانه فاطمه، دختر پیامبر را نگشوده بودم و مردان را به خانه او نریخته بودم، گر چه در آن خانه به منظور جنگ با من بسته شده بود.۳
۲) دلیل دوم، سخن عمر بن خطّاب به امیرالمؤمنین على(ع) است،
در کنْزالعُمّال آمده است: «. . . اَنْ اَمَرْتُهُم اَنْ یحرِقُوا عَلیک البابَ. » یعنى دستورشان مى دادم درِ خانه ات را آتش بزنند. این عبارت براى اثبات مدّعا کافى است. داستان سوزاندن در خانه حضرت زهرا(س) به قدرى مشهور بوده است که، پس از گذشت سال ها از این ماجرا، وقتى عبداللّه بن زبیر در مکه بر بنى هاشم سخت گرفت تا به حکومت و فرمانروایى وى گردن نهند، چون ایشان زیر بار نرفتند و با او بیعت نکردند، دستور داد تا که آنان را در درّه کوهى حبس کردند و هیزم فراوانى در برابر درّه روى هم نباشند تا همه آنان را به آتش بسوزانند. عُروه، برادر عبداللّه بن زبیر، در توجیه عمل برادرش، به کار عُمر، در آتش کشیدن خانه فاطمه (س) در داستان بیعت ابوبکر، استناد کرد و گفت: برادرم این کار را کرد فقط براى جلوگیرى از اختلاف مسلمانان و نابودى وحدت کلمه آنان، و مى خواست که همه، با گردن نهادن به طاعتِ وى، به کلمه اى واحده بدل شوند؛ همچنان که پیش از او نیز عمر بن الخطّاب همین کار را با بنى هاشم کرد، هنگامى که از بیعت سرباز زدند: او نیز هیزم حاضر کرد تا آنان را در خانه به آتش کشد.۴
برگرفته از سقیفه
۱- در زبان عربى، کولون در را »غَلَق« مى گفتند. حالا کوچکش را مى سازند، چوبى یا تخته چوبى، که از این لنگه در به آن طرف مى رود. بنابراین خانه ها در زمان پیامبر در داشتند و، به اعتراف خود ابوبکر، در را شکستند و مردان را با سلاح جنگى وارد آن خانه کردند.
۲- طبرى، ۴/۵۲ و در چاپ اروپا، ۱/۲۱۴۰ و مروج الذهب مسعودى، ۱/۴۱۴ و العقد الفرید، ۳/۶۹ و کنزالعمال، ۳/۱۳۵ و الامامه و السیاسه، ۱/۱۸ و کامل مبرد، بر حسب روایت ابن ابى الحدید، ۲/۱۳۰ – ۱۳۱ و شرح نهج البلاغه ابن ابى الحدید، ۹/۱۳۰ و لسان المیزان، ۴/۱۸۹ و مرآت الزّمان سبط ابن جوزى و تاریخ ابن عساکر، ذیل ترجمه ابى بکر و تاریخ الاسلام ذهبى،۱/۳۸۸٫
۳- تاریخ یعقوبى، ۲/۱۱۵٫ متن سخن ابوبکر، بنا به نقل یعقوبى، چنین است: »وَ لَیتَنى لَمْ اُفَتَّشْ بَیتَ فاطِمَه بنتِ رسولِ اللّهِ وَ اُدْخِلْهُ الرِجالَ وَ لَوْ کانَ اُغْلِقَ علىَ حَربِ
۴- مروج الذهب، ۳/۸۶، چاپ دارالمعرفه، بیروت و شرح نهج البلاغه ابن ابى الحدید ۲۰/۴۸۱، چاپ ایران

سید نورالدین بنی طباء

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *