فاطمه زهرا (س) در نظرگاه نهمین امام نور

فاطمه زهرا (س) در نظرگاه نهمین امام نور

آن بزرگ پیشوای توحید و تقوا، در نظرگاه حضرت جواد علیه‏السلام دارای جلال و جمال وصف‏ناپذیری است، چرا که اندیشه‏اش والا،
وجودش بابرکت،
کردارش پاک و پاکیزه،
رفتارش درس‏آموز و الهام‏بخش،
زندگی‏اش آراسته به عدالت و نورافشانی،
خلق و خوی‏اش، خداساخته و برازنده،
معنویت و پروایش، فراتر و والاتر از مریم،
در پارسایی و زهد، سرور همگان،
در شکیبایی و بردباری، سالار شکیبایان،
در پرستش و عبادت، روح نیایش و راز و نیاز، و مایه‏ی آسایش جان پیامبر است؛ و درست به همین جهت هم، میهمان هماره‏ی گستره‏ی قلب و اندیشه‏ی حضرت جواد است.یکی از دوستداران خاندان رسالت آورده است که به هنگام تشرف به خانه‏ی خدا، به نیابت پیامبر و امامان نور و ریحانه‏ی پیامبر، طواف نمودم و پس از بازگشت از حج به محضر حضرت جواد رسیدم و گفتم: سرورم! روزهایی که در کنار کهن‏ترین معبد توحید و تقوا بودم، پاره‏ای از روزها به نیابت هر کدام از پیشوایان برگزیده‏ی خدا، ازپیامبر گرامی گرفته تا شما، طواف می نمودم و از سوی مام ارجمندتان، فاطمه، نیز گاه طواف می کردم.
حضرت جواد فرمود: از این پس هر گاه تشرف یافتی، به نیابت مادرم، فاطمه،بیشتر طواف کن و بدان که این کار بهترین کار و عبادتی است که انجام می‏دهی. و نیز آورده‏اند که روزی آن حضرت در حالی که در چهارمین بهار زندگی می‏زیست و در کنار پدر گرانقدرش بود، سخت در اندیشه فرو رفت و نشان غمی گران در سیمای نورافشانش پدیدار گردید.
حضرت رضا دلیل آن را پرسید که به عرض رساند: به یاد مام ارجمندم، فاطمه و ستم‏هایی که در راه حق و عدالت بر او رفت، افتادم. «فقال: فیما صنع بامی فاطمه…» [۱] .

امام جوادالائمه علیه السلام و یاد مادر
امام جواد علیه السلام ، فرزند برومند پدرى بزرگوار چون امام رضا علیه السلام است و در مکتب تربیتى او پرورش یافته، و طبیعى است که عشق و علاقه به مادر عزیز را نیز از چنان پدرى آموخته و به ارث برده باشد. آرى شور شفیقانه و مهر خالصانه‏ى امام جواد علیه السلام نسبت به مادرش نیز همواره شعله‏هایى سرکش داشته و ورد زبانها بوده است.
در بیان این شور عشق و گرماى مهر و عاطفت، گرچه سخن بسیار گفته شده است، اما براى نمونه کافى است به حدیث کوتاهى که صاحب سفینهالبحار نقل کرده است توجه و بسنده کنیم. در آن حدیث آمده است: «امام جواد هر روز، موقع زوال روشنایى آفتاب، به مسجد نبى اکرم صلی الله علیه و آله و سلم در مدینه مى‏آمد و صلوات و درود بر پیامبر اسلام مى‏فرستاد و مشام جان خویش را از یاد جد بزرگوارش معطر مى‏ساخت.
سپس به سراغ خانه و محل زندگى مادرش فاطمه‏ى زهرا علیه السلام که در همان نزدیکى و جوار قبر پیامبر است مى‏رفت. با سرى پرشور و قلبى پر تپش، و در نهایت ادب و احترام، ابتدا کفشها را از پا درمى‏آورد و آنگاه با جان و دلى سرشار از شور و اشتیاق و عشق، وارد آن خانه‏ى کوچک و پرنور مى‏شد و در آنجا نماز و دعا مى‏خواند و دقایقى طولانى، در حالت شور و جذبه‏ى روحانى به سر مى‏برد».
براى درک شدت این مهر و علاقه باید دانست که هرگز دیده نشد، حتى براى یکبار هم، که امام به مسجد نبوى برود ولى سراغ مادرش را نگیرد، و یا بدون راز و نیاز با روح قدسى آن بزرگوار به خانه‏ى خود برگردد.
و باز براى پیگرى و بیان گوشه‏ى دیگرى از این علاقه و ارادت امام نسبت به مادر عزیزش، کافى است که داستان ازدواج آن حضرت را در نظر گرفت، به جوانب آن نظر افکند.
در بررسى چگونگى ازدواج امام جواد علیه السلام ، بیش از پیش متوجه مى‏شویم که وى چه احترام و فضیلتى براى مادرش قائل بوده و چگونه برترى و والایى مادر عزیز را، از هر جهت در نظر داشته است. مى‏دانیم که امام جواد علیه السلام ، داماد خلیفه‏ى وقت مأمون عباسى شده بود. لذا در وصلت او با «أمّ‏فضل» دختر خلیفه، که از خاندانى مرفّه و پرتجمل بود، انتظار مى‏رفت که هزاران درهم و دینار از طرف پدر عروس در آن محفل عروسى خرج شود، و طبق آنگونه مراسم، مهریه و کابین نیز به تناسب ثروت و امکانات پدر عروس، بسیار چشمگیر باشد و قوس تصاعدى طى کند و با ارقام درشت رقم زده شود.
ولى امام جواد علیه السلام به خاطر علاقه و احترام و فضیلت فراوانى که براى مادرش قائل بود، حاضر نشد مهریه‏ى همسرش بیش از پانصد درهم- که همان مهریه‏ى مادرش زهرا علیه السلام بود- تعیین گردد.
چون او هرگز حاضر نبود مهریه‏ى همسرش از مهریه‏ى مادر ارجمندش زهرا علیه السلام فزونى گیرد و یک نوع برترى و فزونى تلقى گردد.
[۱] بحار، ج ۵۰، ص ۶۰ و ۱۰۱

سید نورالدین بنی طباء

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *