مدح اهل بیت شعر بن یمین

محمود بن یمین الدین فریومدی. از شاعران سده ی هشتم هجری و از ستایشگران خاندان سربداری و وابسته بدین خاندان. به سال هفتصد و شصت و نه هجری درگذشته است.
شنیدم ز گفتار کارآگهان
بزرگان گیتی کهان و مهان
که پیغمبر پاک والا نسب
محمد سر سروران عرب
چنین گفت روزی باصحاب خود
بخاصان درگاه و احباب خود
که چون روز محشر درآید همی
خلایق سوی محشر آید همی
منادی بر آید بهفت آسمان
که ای اهل محشر کران تا کران
زن و مرد چشمان بهم بر نهید
دل از رنج گیتی بهم برنهید
که خاتون محشر گذر می کند
ز آب مژه خاک تر می کند
[ صفحه ۲۲۷]یکی گفت کای پاک بی کین و خشم
زنان از که پوشند باری دو چشم
جوابش چنین داد دارای دین
که بر جان پاکش هزار آفرین
ندارد کسی طاقت دیدنش
ز بس گریه و سوز و نالیدنش
بیک دوش او بر، یکی پیرهن
بزهر آب آلوده بهر حسن
ز خون حسینش بدوش دگر
فروهشته آغشته دستار سر
بدینسان رود خسته تا پای عرش
بنالد بدرگاه دارای عرش
بگوید که خون دو والا گهر
از ین ظالمان هم تو خواهی مگر
ستم کس ندیدست از این بیشتر
بده داد من چون توئی دادگر
کند یاد سوگند یزدان چنان
بدوزخ کنم بندشان جاودان
چه بد طالع آنظالم زشتخوی
که خصمان شوندش شفیعان او
(دیوان. حسینعلی باستانی راد ص ۵۸۹- ۵۹۰)
[ صفحه ۲۲۸]برگرفته از کتاب زندگانی فاطمه زهرا(س)نوشته آقای جعفر شهیدی

روبات عترت

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *